Hayat ve dusunceler

Arada bir, hayat o kadar cok ustume geliyormus gibi hissediyorum ki, aslinda gucsuzum diyorum. Bavulu bohcayi toplayip problemlerden kacasim geliyor. Gideyim Turkiye'de mis gibi isimde calisayim, annemin babamin dizinin dibinde oturayim, standart bi hayatim olsun.

Sonra da oyle hayat yasamaya degmez ki diyorum, cunku yasamaya deger hayat, butun sorunlari asip kendini mutlu ettigin hayattir.

Benim su anki buyuk sorunum da bu nefret ettigim lanet okul. Beni bavul bohca tasinmak isteten, olesiye nefret ettigim okul. Beni burada durduran da sevdigim yasam tarzim, geziyorum, egleniyorum, canli bir sehirde yasiyorum. Beni dondurmeyi dusunduren de o cok ozledigim ailem ve arkadaslarim. Beni burada kalmaya iten de donsem de onlari surekli goremeyecegimi bilmem.

Aslinda "ne orada mutlu, ne burada" sendromu yasiyorum. Kendime tamamen tatmin edici, ucuncu bir hayat secmem gerekiyor sanirim.